Әйелдің нағыз өр мінезі – кедейлік қысып, таршылық таяп тұрса да, еркіндігін ешкімге таптатпайтын тәкаппарлығы. Мұндай өр мінезбен тең келер не бар? Ал әйелдің «соққыға соққымен» жауап беруді өмірлік дағдыға айналдырған мінезінің кейде ер адамның сезімінің шынайылығына сенуге де, оны ойламай қоюға да шамасы жетпей қалады. Пендешіліктің күні бұрын қалыптасқан күдігі өзінен бұрын сөйлейді емес пе? Міне, осы ішкі айқас – Джейн Остиннің «Тәкаппарлық пен жаңылыс» романының өзегі. Бұл – мінез бен сезім, қоғам көзқарасы мен жеке жүрек арпалысқан әлем. Кітаптың құдіреті – махаббатты әдемі аңыз қылып емес, психологиясы бар, беделі бар, жарасы бар тірі шындық қылып көрсетуінде. Сондықтан да бұл роман – бүгінгі әдебиеттің үлкен бір тамыры. Ол болмаса, бәлкім, «психологиялық» романның да, «феминистік» ойлаудың да, жалпы «элиталық» прозаның да өз үні дәл осылай қалыптаспас еді: Д.Остин әйелдің ішкі еркіндігін, намыстың нәзік те қуатты табиғатын, алалаушылықтың көзге көрінбес тұзағын бір шығармаға сыйғыза алды. Көпшілік оқырман қауымға арналады.